၁။
အေရာင္တူငွက္ေတြ
ဆံုမွတ္တခုကို ဦးတည္ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့ေန႔က
စပယ္ေတြ ပြင့္လိုက္တာ
ေဖြးေဖြးလႈပ္လို႔
အေမ့မွာ တရားနဲ႔ေျဖလည္း မရဘူး …။
၂။
ငါတို႔ …
ေႏြးေထြးေသာ
ရင္ခြင္မ်ား
အိမ္မ်ား
အေမမ်ား
ခ်စ္သူမ်ား
အနာဂတ္မ်ား
ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခြင့္ရွိေသာ အရာမ်ား
ထားရစ္ ခ်န္ရစ္
ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာခဲ့ၾက
ယံုၾကည္ခ်က္ေတြက
စပယ္ေတြလို ပြင့္လိုက္တာ
ေဖြးေဖြးလႈပ္လို႔ …။
၃။
အခုေတာ့ …
ဆရာေမာင္ေသာကရဲ႕
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လည္း မဟုတ္၊
ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္းရဲ႕
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္လည္း မဟုတ္၊
ႏူးည့ံေသာ ႏွလံုးသား
ခံႏိုင္ရည္နဲ႔ အားတင္ထားခဲ့တဲ့
အေမအိုရဲ႕ မ်က္ဝန္းမ်ားမွာ
စြန္းထင္းေပက်န္ေနတဲ့
ေသာကရဲ႕ အတိုင္းအဆ
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကာလ …
ဟုတ္တယ္ …
အေမအိုရဲ႕ … အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ …။
စပယ္ပြင့္ေတြၾကားမွာ အေမၿပံဳးတယ္ …
ေသာကမ်က္ရည္စေတြနဲ႔
နာနာက်ည္းက်ည္း ၿပံဳးတယ္
ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြနဲ႔
ေရာက္ရွိလာဦးမယ့္ ေန႔သစ္ေတြမွာ
အေမ့ရဲ႔စိတ္ဟာ သားနဲ႔ထပ္တူ
ေအာင္ပြဲကို ေပြ႔ဖက္မယ့္သူပါ
အေမ ေစာင့္ေနတယ္ သားေရ
စပယ္နံ႔ေတြနဲ႔ မႊမ္းထံုေနတဲ့ အေမ့ရဲ႕စကား
သားရွိရာအရပ္ဆီကို
သယ္ေဆာင္သြားေပးပါလား ေလညႇင္းကေလးေရ ...။
၄။
အေရာင္တူငွက္ေတြ
ဆံုမွတ္တခုကို ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့ ေန႔ကလိုပါပဲ
စပယ္ေတြ ပြင့္လိုက္တာ
ေဖြးေဖြးလႈပ္လို႔
အေမ့မွာ အခုထိ
တရားနဲ႔ေျဖလို႔မရေသးဘူး။ ။
No comments:
Post a Comment